Verliezen duurt lang en wordt vaak niet gezien. Leidt verlies tot zwijgen? Maakt het je sterk of wordt het een harnas?
Regisseur, schrijver en ervaringsdeskundige Joos van Dooremalen maakte hierover een muzikale en warme voorstelling. Met een scherpe blik op kwetsbaarheid en kracht, gemis en liefde. Componist Theo Hoek schreef de muziek.
Kaat is de regie kwijt. Dat is lastig, want Kaat is regisseur. Ze werkt aan een theaterstuk dat ze zelf schreef. Het stuk gaat over Meisje, die jong haar vader verliest en leert overleven. De repetities beginnen goed. De sfeer is fijn en de muziek klinkt als een klok. Maar dan gaan de acteurs vragen stellen. Waar wil je eigenlijk heen met je stuk, Kaat? En wat is dat met dat bed?
Kaat duikt terug in haar script. Ze wil vooral de veerkracht laten zien van een kind dat overleeft. Want kinderen zijn taaie rakkers. Maar hoe harder ze zoekt, hoe meer ze verstrikt raakt. Langzaam wordt duidelijk dat Kaat nog altijd worstelt met het verlies van haar eigen vader. Dat verlies is nu vijfendertig jaar geleden. Kaat kijkt op haar horloge. De première komt dichterbij.
script & regie: Joos van Dooremalen | muziek: Theo Hoek | spel & zang: Dennie Lukkezen, Daisy Hagendoorn, Anne Freriks en Robin Kuiper | muziekensemble: Cecile van Duinhoven (piano), Marcel Snijders (bas), Kees van Dooremalen (saxen, fluit) en Sara Malyszek (klarinet) | producent: Stimagt
www.stimagt.nl
